هستى چيست ، كه فقهاى فريقين مىپندارند نعلين او از پوست مردار بوده است . فرمودند : هركه چنين گويد به موسى افترا بسته و او را در نبوتش نادان شمرده است زيرا امر از دو حال خارج نيست ؛ يا نماز موسى در آن روا ، و يا ناروا بوده است . اگر نمازش در آن روا بوده ، طبعا جايز است كه با آن نعلين در آن‌جا پا نهد كه هرچند آن بقعه مقدس و مطهر باشد اما از نماز مقدس‌تر و مطهرتر نبوده است ، و اگر نماز موسى در آن روا نبوده است لازم مىآيد كه موسى حلال و حرام را نداند و نداند كه چه چيزى در نماز روا و چه چيزى نارواست كه اين خود ، كفر است . « 1 » عرض كردم : پس مقصود از آن چيست ؟ فرمودند : موسى ، در وادى مقدس با پروردگارش مناجات كرد و گفت : بارالها ! من خالصانه تو را دوست دارم و از هرچه غير تو است دل شسته‌ام ، با آن‌كه اهل خود را بسيار دوست مىداشت ، خداى تعالى ، به او فرمود : نعلين خود را بدر آر ؛ « 2 » يعنى اگر مرا خالصانه دوست دارى و از هرچه غير من است دل شسته‌اى ، قلبت را از محبت اهل خود تهى ساز . « 3 »

--> ( 1 ) . من قال ذلك فقد افترى على موسى و استجهله في نبوّته لأنّه ما خلا الأمر فيها من خطبين : إمّا أنّ تكون صلاة موسى فيهما جائزة أو غير جائزة ، فإن كانت صلاته جائزة جاز له لبسهما في تلك البقعة ، و إن كانت مقدّسة مطهّرة فليست بأقدس و أطهر من الصّلاة و إن كانت صلاته غير جائزة فيهما فقد أوجب على موسى أنّه لم يعرف الحلال من الحرام و ما علم ما تجوز فيه الصّلاة و ما لم تجز و هذا كفر . ( 2 ) . فاخلع نعليك ؛ سورهء طه ( 20 ) ، آيهء 12 . ( 3 ) . إنّ موسى ناجى ربّه بالواد المقدّس فقال : يا ربّ إنّي قد أخلصت لك المحبّة منّي ، و غسلت